Mini tenis w obozie dla uchodźców w Lesbos

Tym razem o zupełnie innym wymiarze sportu i lekcji tenisa. Rozmowa z Markiem Durskim, który pod koniec zeszłego roku spędził wraz z żoną i dziećmi kilka tygodni pomagając uchodźcom na greckiej wyspie Lesbos.

Redaktor Marchewka (RM): W mediach społecznościowych pojawia się coraz więcej zdjęć nowiutkich mini-siatek rozkładanych w pięknych halach. Dzieci grają starannie dobranymi rakietami podczas świetnie zorganizowanych turniejów. Trudno uwierzyć, że fotografie które przedstawiasz, były zrobione w Europie i to zaledwie kilka miesięcy temu.

Marek Durski (MD): Świat, który nas otacza, nigdy nie jest jednowymiarowy. Zawsze istnieją miejsca, które wyglądają atrakcyjnie, na które kierujemy nasz wzrok w pierwszej kolejności. Za nimi, z dala od naszych oczu, kryją się przestrzenie, które obarczone są jakimś błędem, które niekoniecznie chcemy oglądać. Kryzys uchodźczy to jeden z marginesów naszej rzeczywistości i obrazy z nim związane nie są tym, co wypełnia naszą codzienność.   

RM: Na czym polega Twoja misja i skąd pomysł, żeby wziąć ze sobą siatki i rakiety do tenisa?

MD: Na Lesbos pojechałem razem ze swoją rodziną, pomagać ludziom tak, jak potrafię, czyli przez sport. Droga morska z Turcji na wyspę jest uważana za bezpieczną i decyduje się na nią wiele rodzin z dziećmi, z takich krajów jak Syria, Irak i Afganistan. W obozach przebywa w związku z tym wiele dzieci, które mają bardzo dużo wolnego czasu, a jednocześnie muszą się borykać z traumą różnych dramatycznych przeżyć. Ruch i sportowe aktywności mogą być w takich okolicznościach dobrą odskocznią od trosk dnia codziennego. To mechanizm, który wszędzie na świecie i w każdej sytuacji działa tak samo, zarówno wśród dorosłych jak i dzieci. Aktywność ruchowa, zabawa, czasami odrobina rywalizacji sportowej zawsze wywołują uśmiech i radość. Nawet jeżeli jest to chwilowy stan, to tym dzieciom na pewno pomaga… W praktyce skoncentrowaliśmy się na prowadzeniu prostych zajęć tenisowych i piłkarskich na terenie organizacji One Happy Family. Dodatkowo moja żona Marta zaczęła prowadzić zajęcia fitness dla dorosłych, a pod wpływem istniejących potrzeb zbudowaliśmy prawdziwe boisko do siatkówki plażowej. 

RM: Jaka była reakcja dzieci na tenis? Dla większości był to zapewne pierwszy kontakt z tą dyscypliną?

MD: Przygotowując się do realizacji zajęć z dziećmi na wyspie, byłem przekonany, że będziemy musieli wspiąć się na wyżyny sztuki trenerskiej, żeby je zainteresować tenisem. Liczyłem też, że zainteresujemy nim głównie dziewczynki, na czym mi zależało. Rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Nie wziąłem pod uwagę pochodzenia tych dzieci. Nie miałem doświadczenia. Dla większości z nich kontakt z tenisem był pierwszą okazją do dotknięcia rakiety tenisowej, chwycenia małej, kolorowej piłki. Ich wymagania względem trenera i zajęć okazały się bardzo podstawowe. W gruncie rzeczy cieszyły się na sam widok tego, co rozkładaliśmy. Zainteresowanie zajęciami było bardzo duże.

RM: Wspominałeś, że znalazłeś osobę, która kontynuuje podjęte przez Ciebie działania.

MD: Ideą organizacji One Happy Family, z którą współpracowałem na Lesbos, jest pełna współpraca i zaangażowanie w możliwie wiele zajęć samych uchodźców i uchodźczyń. Jadąc tam, od samego początku jednym z moich celów było wytypowanie osób, które mogłyby wykorzystywać przesłany przeze mnie sprzęt i kontynuować zajęcia z dziećmi.   

Kandydaci znaleźli się bardzo szybko i po naszym wyjeździe zajęcia były kontynuowane przez młodego Erytrejczyka oraz Syryjczyka. W tej chwili siatki do mini tenisa rozkłada już tylko ten pierwszy, przysyłając nam od czasu do czasu zdjęcia i filmy. Młody Syryjczyk został przeniesiony w okolice Aten, gdzie oczekuje na dalszy ciąg procesu azylowego.

RM: Czy jako środowisko tenisowe/ sportowe możemy według Ciebie zrobić coś żeby pomóc?

MD: Nikos Katsouris, który poświęcił, wraz ze swoją małżonką, całe swoje życie pomocy uchodźcom na wyspie Lesbos, mówi: „If you can help, just do it”. Sport ma wiele do zaoferowania. Poprzez sport możemy poprawiać los ludzi będących w ciężkich sytuacjach życiowych, organizując im czas wolny. Realizując imprezy sportowe można szerzyć pewne idee i zbierać środki finansowe. Wydarzenia sportowe przykuwają uwagę, gromadzą ludzi, a to jest zawsze dobra okazja do przekazania jakiegoś konkretnego komunikatu. Na pewno wiele, dla szerzenia świadomości o kryzysie uchodźczym, mogłyby zrobić tzw. gwiazdy sportu czy tenisa. Często są to osoby koncentrujące na sobie uwagę ogromnej liczby osób. Jedno zdjęcie, kilka słów umieszczonych przez nich w mediach społecznościowych mogłoby sporo zmienić.   

RM: Czy masz jakieś dalsze plany związane z pomocą ofiarom kryzysu uchodźczego ?

MD: Na ten moment będę na pewno dalej „związany” z wyspą Lesbos, na którą przybywa bardzo dużo rodzin z dziećmi. Już wkrótce w Poznaniu organizujemy happening biegowy „Kilometry dla Morii – bieg solidarności z uchodźcami i uchodźczyniami”, którego głównym celem będzie szerzenie świadomości o miejscu, które w swojej postaci nie powinno istnieć w Unii Europejskiej oraz okazjonalna zbiórka pieniędzy. Razem z małym NGOsem, Sport for Refugees, mamy w planie zbudowanie małego, tymczasowego pomieszczenia na terenie organizacji One Happy Family, tak aby zajęcia sportowe dla uchodźców i uchodźczyń mogły się odbywać także przy złej pogodzie. Dodatkowo, od początku lipca, razem z poznańskim Stowarzyszeniem Lepszy Świat planujemy otworzyć stałą misje sportową na wyspie, wysyłając tam na jednomiesięczne misje młodych Polaków. To plany na najbliższe miesiące. Zobaczymy co przyniesie bardziej odległa przyszłość.